Soms is het best lekker als het stil is.

Soms is een avond in een cafe genoeg om te bedenken hoeveel je van iemand kan houden en hoe waardevol ze voor je is.

Een meisje had eens alles wat ze ooit wilde hebben. Een mooi huis, een man, een kat die bij haar op bed sliep, een vaste baan, een auto..

En toch bleef dat meisje onrustig. Was er niet meer? Is het goed genoeg? Is dit alles wat er is? Is er niet meer? Het meisje was te druk met om zich heen kijken, bedenken wat ze kon en wilde, druk met dingen doen en dingen regelen. Te druk om om zich heen te kijken om te zien wat ze had.

Op een avond deed ze dat wel. Zittend op de mooie hoekbank, met een kop thee keek ze eens rond. Het is een prachthuis, bedacht ze, ik heb geluk gehad. En met dat ze dat dacht beklemde het haar. Is dit het dan? Is dit 'later als je groot bent'? Is dit dan alles wat ik wilde? Heb ik alles wel meegemaakt?

Terwijl ze op de bank zat riep de wereld buiten naar haar. Ze hoorde het en wilde meedoen. Kopje ondergaan in alles wat er in de wereld te vinden was. Alles uitproberen wat ze vergeten was, alles doen - gewoon omdat het kan. Maar ze bedacht ook dat dat niet kon. Dat ze keuzes gemaakt had die bepaalde wegen afgesloten hadden.

Ze was ondertussen naar het raam gelopen. Keek naar de kat die aan de waterkant zat. Ze glimlachte. Wat is het leven van een kat toch simpel. Of misschien is het leven van een mens niet zo moeilijk en maakte ze het zelf moeilijk. Of misschien niet. Of misschien wel.

Ze zuchtte. Soms zou je het leven over willen doen met de kennis die je nu hebt. Of een escape knop in willen bouwen om het allemaal net even anders te doen. Of een 'niet goed, geld terug-garantie' om dingen uit te kunnen proberen. Maar helaas bestonden al die mogelijkheden alleen in haar hoofd.

Rondlopend in haar prachtige huisje bedacht ze dat ze niets te klagen had. En misschien juist daarom was ze zo onrustig. Als je alles hebt wat je wilde, maar je bent niet tevreden. Wat dan? Die vraag bleef. Waarom ben ik onrustig, als ik alles heb wat ik ooit wilde?

Kleine meisjes worden groot
Maar wat als dit meisje niet groot wil worden?

Als ze buiten wil blijven spelen
Vlinders wil vangen
en met stoepkrijt wil blijven spelen?

Als ze geen rekening wil houden met kwade bedoelingen
Achterklap
en achterkamertjes

Gewoon vrolijk en open
Enthousiast
en naïef wil blijven

Ik zat net mijn weblog eens terug te lezen en kwam een log tegen van 1 augustus 2009, anderhalf jaar geleden. Net getrouwd, net een baan en de huur van ons huis in Zwolle was net opgezegd. Ik had geen flauw idee waar ik over een jaar zou zijn. Ondertussen zijn we even verder. Al twee keer verhuisd, ondertussen een huis en een auto gekocht en nog steeds dezelfde baan. Genoeg veranderd in korte tijd.

Het is grappig om te zien hoe dromen en ideeën niet veranderen. Het gevoel wat ik toen had heb ik nog steeds. Ik vraag me vaak af wat er de komende tijd zal gaan gebeuren. Welke dingen zal ik gaan doen? Wat komt er langs? Wat voor mooie gebeurtenissen zullen er nog komen? Ik ben een idealist en een dromer, dus ik hoop dat er echt nog veel gaat gebeuren. Ondertussen besef ik me dat er veel gebeurt zonder dat ik er invloed op heb. Wie weet ben ik volgend jaar mijn baan wel kwijt of brand mijn huis af, ik noem maar een dwarsstraat. Aan de andere kant, als ik er toch geen invloed op heb, kan ik net zo goed blijven dromen. 

Later als ik groot ben.. Ik roep het nog steeds. Ben ondertussen 22 jaar, heb een fulltime vaste baan, een auto, ben getrouwd en volg een studie aan de universiteit. Al aardig groot lijkt het zo, maar ergens voelt het nog totaal niet zo. Ik hou nog teveel van rond fladderen, doen wat voor mijn neus komt en impulsief zijn. Maar misschien blijft dat ook wel bij me horen. Aan de andere kant zijn de grote dromen wel wat uit mijn hoofd. Ik ga niet meer in Amsterdam wonen, blijf voorlopig werken waar ik nu werk en ik denk dat er de komende vijf jaar niet bijzonder veel in mijn leven zal veranderen. Wie weet woon ik over vijf jaar wel nog steeds in hetzelfde huis. 

Ergens benauwd me dat. Vijf jaar lang hetzelfde, continuïteit. Maar misschien is het ook wel eens goed, wat rust in mijn leven. Aan de andere kant, wie zegt dat het vijf jaar hetzelfde blijft? Ik ben benieuwd hoe mijn leven eruit ziet als ik over vijf jaar deze log teruglees. Wie weet heb ik gelijk en is er weinig veranderd, wie weet heb ik geen gelijk en is er veel gebeurd. Maar "if you never chase your dreams, you'll never catch them" 

Gevonden in de Libelle en best wel waar:

"ik vind, als je wat te klagen hebt, moet je er zelf wat aan doen. Als je te zwaar bent, moet je lichter worden. Als je elke dag in de file staat moet je ervoor zorgen dat je niet elke dag in de file staat. Als je niet mee wilt naar de verjaardag van je schoonmoeder of de verjaardag van je zwager, moet je niet gaan. Heb ik ook nooit gedaan en gá ik ook niet doen.

 On this day, God wants you to know ... that you were created to be alive. You weren't made to simply survive until you die. Live it up, embrace life. This entire planet exists for all God's creatures, - and that includes you. Don't wait to start living, begin right now, with your very next breath. There are many wonderful experiences waiting for you, so get going.

Handelingen 5: 27-40

Ze namen de apostelen mee en leidden hen voor het Sanhedrin. De hogepriester begon het verhoor met de vraag: ‘Hebben wij u niet nadrukkelijk verboden de naam van Jezus nog te gebruiken en onderricht over hem te geven? En toch verspreidt u uw leer in heel Jeruzalem en stelt u ons aansprakelijk voor de dood van deze man.’ Petrus en de andere apostelen antwoordden: ‘Men moet God meer gehoorzamen dan de mensen. De God van onze voorouders heeft Jezus weer tot leven gewekt, nadat u hem had vermoord door hem aan een kruishout te hangen. God heeft hem een plaats gegeven aan zijn rechterhand, hem tot leidsman en redder verheven om de Israëlieten tot inkeer te brengen en hun zonden te vergeven. Daarvan getuigen wij, en daarvan getuigt ook de heilige Geest, die God geschonken heeft aan wie hem gehoorzamen.’
Toen de leden van het Sanhedrin dit hoorden, ontstaken ze in woede en wilden ze de apostelen ter dood brengen. Maar toen stond een van hen op, een farizeeër die Gamaliël heette en die als wetsleraar bij het hele volk in aanzien stond. Hij gaf opdracht de apostelen een ogenblik naar buiten te brengen en zei vervolgens: ‘Israëlieten, overweeg nog eens goed wat u van plan bent met deze mensen te doen. Immers, enige tijd geleden wierp Teudas zich op als een man die het volk zou leiden, en ongeveer vierhonderd mensen sloten zich bij hem aan; hij werd gedood, zijn aanhang viel uiteen en verdween in het niets. Na hem was er Judas de Galileeër, die ten tijde van de volkstelling met zijn volgelingen in opstand kwam; ook hij ging ten onder, en al zijn volgelingen werden uiteengedreven. Daarom zeg ik u: houd u afzijdig van deze mensen en laat hen begaan, want als het mensenwerk is wat ze nastreven, zal het op niets uitlopen, maar als het Gods werk is, zult u niets tegen hen kunnen uitrichten, of het zou wel eens kunnen blijken dat u tegen God strijdt.’ De leden van het Sanhedrin stemden met hem in en riepen de apostelen weer binnen. Ze lieten hen geselen, bevalen hun de naam van Jezus niet meer te gebruiken en lieten hen vrij.

En zo is het!